MP3 
ฟุ้งและซ่านสุดทนในความสับสน เธอต้องระบาย
ความในใจไม่คลาย มอดม้วยมลาย เธอต้องระบาย
อยากตะโกนออกไปร้องความสนใจเธอต้องระบาย
โลกแห่งความส่วนตัว คือความวิกลเธอต้องระบาย
เมามาย
เมามาย ในโลกแห่งความจริง
สัปดนหนทางไม่เป็นดั่งหวังเธอต้องระบาย
เครื่องมือคือร่างกายไม่ใช่วิญญาน เธอต้องระบาย
โรคจิตไปทุกวันกระเสือกกะสัน เธอต้องระบาย
สิ่งที่แสนสถุนคือมวลมนุษย์ เธอต้องระบาย
เมามาย ในเสียงดนตรี
เมามาย ร้อยดีกรี
เสียงที่ก้องอยู่ในใจกลางหทัยยังแว่วได้ยินเสียงเธอบอก
เสียงกระซิบข้างใน แค่เพียงถ้อยคำตอกย้ำที่แสนจอมปลอม
ท้องทะเลแห่งเสียงที่กว้างออกไป ยังคงสั่นไหวลึกลงจิต
เพียงพินิจถึงความหวาดกลัวกับการจากไปที่แสนจอมปลอม
ใจที่แสนอ่อนไหว ระส่ำระสายสั่นเร็วและแรงค่อย ๆ เหือดหาย
คราบของมนุษย์ที่แสนต้องการเพียงเห็นแก่ได้ในความสุข
ตรงที่ฉันยืนไกลออกไป แล้วใยไม่รู้ว่าน้อยใจ
ตรงที่ฉันยืนห่างออกไป ดื่มดำกับความระทมใจ
เสียงเพรียกแห่งการไว้ใจ ให้ฉันผู้ไม่เคยหลับไหล
เสียงเพรียกของเธอหายไป ฉันยังต้องการหายใจ
